چشم ها را باید شست......................

اهل دانشگاهم

رشته ام علافی ست

جیب هایم خالی ست

 پدری دارم

حسرتش یک شب خواب

دوستانی همه از دم ناباب

 و خدایی که مرا کرده جواب

اهل دانشگاهم

قبله ام استاد است

جا نمازم نمره

خوب میفهمم سهم آینده من بیکاریست

من نمیدانم که چرا میگویند

مرد تاجر خوب است و مهندس بیکار

و چرا در وسط سفره ما مدرک نیست

چشم ها را باید شست

جور دیگر باید دید

باید از مردم دانا ترسید

باید از قیمت دانش نالید


و به آن ها فهماند

که من اینجا فهم را فهمیدم


من به گور پدر علم و هنر خندیدم

/ 11 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
طراوت

[قهقهه]خیلی جالب بود و واقعیت!!!![خنده] آپم[گل]

ساناز

سلام واقعا حقيقته اين فقط مدرك گرايي نه هنر و حرفه مهم نيست فقط بايد پارتي باشه موفق باشي

صبا

سلام دوست عزیز.خیلی زیبابود.موفق باشی

کامران

سلام واقعا گل گفتی[خنده][قهقهه] با خسرو و شیرین آپ کردم [نیشخند]

غزاله جون

[قهقهه][قهقهه]قشنگ بود

خیلی قشنگ بود مرسی [چشمک]

محمد.ر

اهل دانشگاهم روزگارم خوش نیست ژتونی دارم ، خرده پولی ، سر سوزن هوشی دوستانی دارم بهتر از شمر و یزید دوستانی همچون من مشروط واتاقی که همین نزدیکی است پشت آن کوه بلند ، اهل دانشگاهم! پیشه ام گپ زدن است، گاه گاهی هم می نویسم تکلیف ، می سپارم به شما تا به یک نمره ی بیست که در آن زندانی است، دلتان تازه شود ، چه خیالی ، چه خیالی می دانم که گپ زدن بیهوده است، خوب می دانم که دانشم کم عمق است. اهل دانشگاهم، قبله ام آموزش ، جانمازم جزوه ،مهرم میز عشق از پنجره ها می گیرم همه ذرات مخ من متبلور شده است. درسهایم را وقتی می خوانم که خروس می کشد خمیازه ، مرغ و ماهی خوابند. استاد از من پرسید:جند نمره زمن می خواهی؟ من از او پرسیدم:دل خوش سیری چند؟ پدرم استاتیک را از بر داشت وکوئیز هم می داد. خوب یادم هست مدرسه باغ آزادی بود درس ها را آن روز حفظ می کردم در خواب امتحان چیزی بود مثل آب خوردن درس بی رنجش می خواندم. نمره بی خواهش می آوردم تامعلم پارازیت می انداخت همه غش می کردند وکلاس چقدر زیبا بود ومعلم چقدر حوصله داشت .....

محمد.ر

درس خواندن آن روز مثل یک بازی بود کم کمک دور شدیم از آنجا ، بار خود بستیم عاقبت رفتیم دانشگاه ، به محیط خس آموزش رفتم از پله دانشکده بالا ، بارها افتادم درِ دانشکده اتوبوسی دیدم یک عدد صندلی خالی داشت من کسی را دیدم که از داشتن یک نمره 10دمِ دانشکده پشتک میزد دختری دیدم که به ترمینال نفرین میکرد اتوبوسی دیدم پر از دانشجو و چه سنگین می رفت اتوبوسی دیدم کسی از روزنه پنجره میگفت <کمک>! سفر سبز چمن تا کوکو، بارش اشک پس از نمره ی تک جنگ آموزش با دانشجو، جنگ دانشجویان سر ته دیگ غذا، جنگ نقلیه با جمعیت منتظران، حمله درس به مخ، حذف یک درس به فرماندهی رایانه، فتح یک ترم به دست ترمیم، قتل یک نمره به دست استاد، مثل لبخند در آخر ترم، همه جا را دیدم، اهل دانشگاهم! اما نیستم دانشجو، کارت من گمشده است، من به مشروط شدن نزدیکم، آشنا هستم با سرنوشت همه دانشجویان، نبضشان میگیرم من ندیدم هرگز یک نمره20، من ندیدم که کسی ترم آخر باشد من در این دانشگاه چقدر مضطربم، من به یک نمره ناقابل 10 خشنودم وبه لیسانس هم قناعت دارم من نمی خندم اگر دوست من می افتد، من در این دانشگاه در سرا شیب کسالت هست

محمد.ر

خوب میدانم کی استاد کوئیز میگرد اتوبوس کی می آید، خوب میدانم برگه حذف کجاست، هر کجا هستم باشم، نقلیه ،دانشکده از آن من است، رخت ها را بکنیم،پی ورزش برویم، توپ در یک قدمی است و نگوییم که افتادن مفهوم بدی است! و نخوانیم کتابی که در آن فرمول نیست و بدانیم اگر سلف نبود همگی می مردیم! وبدانیم اگر جزوه استاد نبود همه می افتادیم! و بدانیم اگر نقلیه نباشد همگی می مانیم! و نترسیم از حذف و بدانیم اگر حذف نبود می ماندیم! و نپرسیم کجاییم وچه کاری داریم و نپرسیم که در قیمه چرا گوشت نبود واگر بود چرا یخ زده است بد نگوییم به استاد اگر نمره تک آوردیم! کار ما نیست شناسایی مسئول غذا کار ما این است شاید که در حسرت یک صندلی خالی ، پیوسته شناور باشیم!! ................................ موفق و پیروز و سربلند باشید[گل][لبخند][گل][چشمک]