خدایا ! در درونم آی و آرامش بخش مرا ...

 فقط تو را که تنها سرچشمه ی نیکی ها برای منی ،

در آغوش کشم ؟

چه گونه می توانم خداوند را به یاری خویش بخوانم ،

وقتی تمنای من آن است که خداوند به درون من آید ؟!

در این جان من ، کدامین منزلگه سزاوار پروردگاری ست

که خالق آسمان و زمین است .

پس ، اگر تو ای پروردگار ! در من نبودی ،

من هیچ و پوچ بودم و اصلا هستی نمی داشتم .

اما اکنون خدای من ! ندایت را در جانم طنین انداز کن ...

/ 1 نظر / 4 بازدید
عسل

با ورودش به دلمان وسعتش بی نهایت می شود آنوقت برای جادادن همه مخلو قاتش در قلب بزرگمان جا هست!![قلب]